One. of the enduring themes of Jorge Mario Bergoglio’s false “pontificate” was “worldliness,”

by which he dismissed, disparaged, ridiculed and rejected everything to do with Catholic Faith,

Worship, Morals, including personal piety, as taught and practiced from time immemorial until the old Rosicrucian Sillonist,

Angelo Roncalli/John XIIII, stepped out on the balcony of the Basilica of Saint Peter on November 28, 1958,

as he took his place as the first in the as of yet ongoing line of antipopes.

Nie możemy zbudować dla siebie „wirtualnego kościoła” z „wirtualnym papiestwem”,

które kochamy i któremu służymy w pocieszającej, ale nierealnej fikcji.

 „Kościół jest zatem społecznością, która z natury rzeczy jest monarchiczna. Lecz nie stanowi to przeszkody by Kościół

– przez krótki czas po śmierci papieża, lub nawet przez wiele lat – pozostawał pozbawionym swej głowy 

(vel etiam per plures annos capite suo destituta manet). Również w takiej sytuacji jego monarchiczna forma pozostaje nietknięta