Kościół Soborowy nie jest Kościołem Katolickim
Choć naturalne jest skupienie się na jaskrawej karykaturze świeckiego jezuity-rewolucjonisty, 
nieżyjącego już Jorge Mario Bergoglio, których podobnych było na pęczki w latach 70., 
gdy rewolucja Giovanniego Battisty Enrico Antonio Marii Montiniego pędziła po torach niczym rozpędzona lokomotywa, 
to jednak Bergoglio jest po prostu produktem tej rewolucji i jej najwierniejszym montiniańskimi ewangelistami.
Mając to na uwadze, chcę, aby czytelnicy tej witryny skupili się na następujących dogmatycznych prawdach:

„…Ci niezwykle przebiegli wrogowie napełnili żalem i napoili goryczą Kościół, 
Oblubienicę Nieskalanego Baranka i położyli świętokradcze ręce na jego najświętszych dobytkach. 
W samym Świętym Miejscu, gdzie założony został Tron Św. Piotra i Tron Prawdy na oświecenie świata, 
wznieśli oni tron swojej ohydnej bezbożności, z nikczemnym zamiarem, że gdy uderzy się w pasterza, 
to owce się rozproszą…”.

Wprowadzenie. na mszy w Wielkanoc Resurrexi, śpiewaliśmy w uroczystym Introicie tego najświętszego dnia.
 To głos Wcielonego Słowa, które zwraca się do Ojca: 
Zmartwychwstałem i jestem znowu z Tobą; 
   położyłeś na mnie swą rękę, Twoja mądrość jest godna podziwu. 

Są to wersety z Psalmu 138 Wulgaty, które działają jako kontrapunkt do krzyku Golgoty: 
Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Krzyk wzniesiony nie jako głos rozpaczy, 
ale jako antyfona Doskonałej Ofiary, którą Arcykapłan celebruje na Krzyżu, 
ofiarowując Siebie jako niepokalaną Ofiarę. 
Słyszymy w nich odniesienie do Introitu Nocy Bożego Narodzenia: 
Dominus dixit ad me: filius meus es tu, ego hodie genui te (Psalm 2:7) 
– Pan powiedział do mnie: Ty jesteś moim synem, Jam Cię dziś zrodził .